Psychoterapia jest coraz częściej stosowaną metodą leczenia zaburzeń psychicznych i zapobiegania im, jak również metodą wspomagania rozwoju osobistego. Może być stosowana w połączeniu z farmakoterapią prowadzoną przez lekarza. Jeżeli objawy są silne i utrudniają funkcjonowanie, obie metody leczenia się uzupełniają, wzmacniając wzajemnie swoje działanie.
Psychoterapia w leczeniu zaburzeń psychicznych:
Psychoterapia może być stosowana zarówno jako metoda samodzielna, jak i metoda stosowana równolegle z leczeniem farmakologicznym. Jest główną metodą leczenia zaburzeń osobowości. Jest stosowana w przypadku takich zaburzeń jak:
- Zaburzenia osobowości
- Zaburzenia lękowe (nerwice)
- Depresja psychogenna. W przypadku depresji o podłożu biologicznym, konieczne jest również leczenie farmakologiczne
- Zaburzenia afektywne dwubiegunowe ( połączeniu z farmakoterapią)
- Zaburzenia psychotyczne, Schizofrenia ( połączeniu z farmakoterapią)
- Zaburzenia odżywiania (wskazany kontakt z lekarzem)
- Psychosomatyczne (zaburzenia somatyczne o podłożu psychogennym)
Psychoterapia wspomagająca rozwój
Psychoterapia może być pomocna również dla osób które nie chorują psychicznie, ale doświadczają trudności, chcieliby dokonać zmian w swoim życiu. Może być bardzo pomocna przypadku trudności w relacjach z innymi oraz emocjonalnych, w zmaganiu się z niepowodzeniami, utratą, żałobą, poczuciem niskiej wartości, poczuciem bezradności. Psychoterapia może w końcu być pomocna w odkrywaniu własnego potencjału, możliwości, potrzeb. Spotkanie z psychoterapeutą stwarza więc bezpieczną przestrzeń do lepszego poznawania i rozumienia siebie, co sprzyja poczuciu większej spójności, akceptacji, poczucia wpływu na własne życie. Może to sprzyjać wprowadzaniu zmian w swoim życiu, innego przeżywania, poczucia lepszej jakości życia. Psychoterapia systemowa ma na celu pomoc parze lub rodzinie w poprawie wzajemnych relacji.
Rola terapeuty
Terapeuta jest kimś, kto ma pomóc w dostrzeżeniu i zrozumieniu przyczyn trudności oraz osobą wspierającą proces zmiany. Odbywa się to dzięki dialogowi z pacjentem. Wbrew stereotypom terapeuta nie czyta drugim człowieku jak w otwartej książce, ani nie daje uniwersalnych rad. Jest osobą, która dzięki wiedzy psychologicznej i klinicznej, doświadczeniu, znajomości samego siebie oraz empatii, stara się zrozumieć pacjenta. To składa się na kompetencje terapeuty, które powinien stale rozwijać. Dlatego konieczne jest wieloletnie szkolenie, własna psychoterapia oraz superwizja własnej pracy (Konsultowanie z osobą która posiada bogate doświadczenie oraz uprawnienia superwizora). Same kompetencje terapeuty jednak nie wystarczą, bardzo istotna jest samodzielna decyzja o podjęciu psychoterapii i motywacja pacjenta.
Czynniki leczące w psychoterapii.
Irvin Yalom (za; Heleną Sęk, Psychologia Kliniczna, 2007) opisał czynniki leczące w psychoterapii
- Nadzieja na osiągnięcie zmiany, występująca już w momencie zgłoszenia się na terapię
- Poszerzenie świadomości (wgląd), będące nabywaniem wiedzy o sobie, o swoich pragnieniach, emocjach, motywach postępowania.
- Monitorowanie zachowań - kontrolowanie i śledzenie własnych wyborów i zachowań.
- Katharsis, odreagowanie - powtórne przeżycie i wyrażenie traumatycznych emocji i doświadczeń.
- Naśladowanie funkcji terapeuty - posługiwanie się takimi narzędziami badania rzeczywistości jak terapeuta.
- Uświadomienie egzystencjalne - uświadomienie sobie takich aspektów siebie, które są związane poczuciem sensu własnego istnienia, cierpienia, samotności.
Linki
Więcej informacji o psychoterapii można uzyskać na stronie www.psychotekst.pl. Ponadto warto przeczytać artykuł o wpływie psychoterapii na funkconowanie mózgu.