Jaka jest róznica między psychologiem a psychiatrą?

Psycholog jest osobą która ukończyła studia psychologiczne na uczelni wyższej, uzyskując tytuł magistra. Daje to uprawnenia do przeprowadzenia diagnozy psychologiczej oraz udzielenia pomocy psychologicznej, w formie poradnictwa, psychoedukacji, warsztatów. Psychologiem Klinicznym jest osoba która ukończyła czteroletnie szkolenie organizowane przez Ministerstwo Zdrowia odbyła klikanaście miesięcy staży klinicznych w akredytowanych ośrodach oraz zdała państwowy egzamin. Upoważnia to do diagnozowania zaburzeń psychicznych, psycholog kliniczny nie może natomiast przepisywać recept.

Psychiatra to osoba która ukończyła studia medyczne oraz kilkuletnią specjalizację z zakresu psychiatrii. Umożliwia to diagnozę lekarską oraz leczenie farmakologiczne. Psychitara może również prowadzić psychoterapię, jeżeli ukończy odpowiednie szkolenie w tym zakresie.

Psychoterapeutą jest osoba która ukończyła szkolenie akredytowane przez odpowiednie Towarzystwo i posiada certyfikat tego Towarzystwa lub jest w trakcie certyfikacji. Najczęściej psychoterapeutami są osoby z wykształceniem psychologicznym lub psychiatrycznym.

Jak wybrać dobrego terapeutę?

Istnieją stowarzyszenia zajmujące się szkoleniem i wydawaniem certyfikatów profesjonalnym psychoterapeutom. Są to: Polskie Towarzystwo Psychiatryczne, Polskie Towarzystwo Psychologiczne, oraz Stowarzyszenia szkolące w poszczególnych nurtach terapeutycznych, takich jak Gestalt, Poznawczo-Behawioralnym. Profesjonalny psychoterapeuta powinien uczestniczyć w kilkuletnim szkoleniu, przejść własną psychoterapię, poddawać własną pracę superwizji (konsultacji z superwizorem).

Na stronach wymienionych stowarzyszeń widnieją listy certyfikowanych terapeutów oraz terapeutów w trakcie certyfikacji, którzy mogą prowadzić psychoterapię pod warunkiem superwizowania jej.

Jak długo trwa psychoterapia?

W zależności od celu i rodzaju trudności psychoterapia może trwać od kilku miesięcy do kilku lat. W podejściu długoterminowym zmiany mogą być trwalsze i dotyczyć różnych aspektów życia, jest ono zalecane szczególnie przy zaburzeniach osobowości. Krótkoterminowe podejście zakłada sformułowanie konkretnego celu terapii i ograniczenia pracy do tego celu.

Na czym polega psychoterapia psychodynamiczna i systemowa?

Psychoterapia psychodynamiczna wywodzi się z psychoanalitycznego rozumienia człowieka. Zakłada, że przeżycia, motywy człowieka i mechanizmy obronne są uwarunkowane w dużej mierze przez wczesne doświadczenia i relacje z ważnymi osobami. Te uczucia, motywy i mechanizmy mogą być nieświadome a także sprzeczne ze sobą - wtedy człowiek przeżywa świadomy lub nieświadomy konflikt wewnętrzny. Psychoterapia zajmuje się badaniem przyczyn trudności i zaburzeń, co może prowadzić do ich zrozumienia i przepracowania, a następnie do zmian w życiu. Terapia w podejściu psychodynamicznym daje przestrzeń do poznawania swojego wewnętrznego świata przeżyć. W efekcie przeżycia te przestają w znacznym stopniu determinować zachowanie człowieka. Pacjent może odzyskać poczucie wpływu na swoje życie, dokonywać wyborów w bardziej świadomy sposób. Bardzo ważnym elementem terapii jest relacja pacjenta i terapeuty w której, jest możliwa rozmowa na temat przeżywania terapeuty.

Podejście systemowe to sposób myślenia o rodzinie jako o całości. Problem jest więc rozpatrywany w kontekście rodziny lub pary, a nie jedynie z indywidualnej perspektywy. Terapia systemowa daje możliwość poznania punktu widzenia każdego członka rodziny oraz przyjrzenia się interakcjom.

Czy psychoterapia polega na analizowaniu dzieciństwa?

Psychoterapia służy przede wszystkim lepszemu poznaniu i zrozumieniu siebie oraz zmianie przeżywania. Wiele naszych trudności ma źródło w doświadczeniach życiowych, dlatego istotne jest poznanie historii życia. Służy temu wywiad, który jest zbierany podczas pierwszych konsultacji z pacjentem.

Czy psychoterapia i psychoanaliza to to samo?

Jednym z ojców psychoterapii jest Zygmunt Freud, ponieważ zaproponował odmienne spojrzenie na człowieka i zaburzenia psychiczne. Zaproponował także niefarmakologiczną metodę leczenia - psychoanalizę, opartą na badaniu tego, co nieświadome. Od tego czasu psychoterapia bardzo się rozwinęła, pojawiały się i rozwijały różne nurty psychoterapeutyczne. Obecnie istnieje kilka nurtów psychoterapii: pschoanalityczny, psychodynamiczny, humanistyczno-egzystencjalny, poznawczo-behawioralny, systemowy. Proponują one róźne rozumienie przyczyn trudności oraz techniki pomocy, jednak wszystkie one mają za cel pomoc w rozwiązywaniu trudności, wszystkie też zakładają dobrowolny udział pacjenta. Badania potwierdzają, że niezależnie od rodzaju psychoterapii wspólnymi, ważnymi elementami leczącymi są: relacja z terapeutą, okazja do przeżywania emocji, uczenie się i lepsze rozumienie siebie (za: C. Czabała: Czynniki leczące w psychoterapii, 2008).

Jak wygląda psychoterapia?

Psychoterapia może mieć formę spotkań indywidulnych, rodzinnych, grupowych. Celem psychoterapii indywidualnej jest lepsze rozumienie siebie i swoich trudności, a także swoich możliwości.

W psychoterapii małżeńskiej lub rodzinnej uczestniczą osoby, które chcą poprawić swoje wzajemne relacje. Istnieje również psychoterapia grupowa, najczęściej spotykana w poradniach, szpitalach. Polega ona na udzielaniu sobie wzajemnego wsparcia, jest również okazją do pracy nad relacjami z innymi osobami.

Czy na psychoterapii dostanę poradę?

Psychoterapia różni się od poradnictwa psychologicznego tym, że nie daje gotowych rozwiązań. Często trudności, z jakimi się zgłaszają klienci, mają głębsze przyczyny i psychoterapia ma pomóc je zrozumieć, przepracować - co umożliwia zmianę. Psychoterapeuta może podać sugestię, jedynie jeżeli uzna, że jest to uzasadnione dla dobra pacjenta. Podejście poznawczo-behawioralne zakłada większą aktywność terapeuty i zadawanie zadań pacjentowi.

Co to jest superwizja?

Są to konsultacje z psychoterapeutą z uprawnieniami superwizora, w celu przyjrzeniu się procesowi psychoterapii i relacji terapeuty z pacjentem oraz refleksji nad stosowaną metodą terapeutyczną. Superwizja ma na celu troskę o wysoką jakość psychoterapii, a także chroni terapeutę przed syndromem wypalenia zawodowego.

Jaką mam gwarancję, ze psychoterapia mi pomoże?

Terapeuta nie może dać gwarancji wyleczenia, dokonania zmiany, sukcesu, czy uzyskania poczucia szczęścia. Terapeuta może i powinien natomiast zagwarantować pomoc poprzez swoje kompetencje i towarzyszenie pacjentowi. To pacjent jednak ponosi odpowiedzialność za swoje wybory, terapeuta ma za zadanie pomóc aby pacjent mógł dokonywać ich świadomie i w zgodzie ze sobą.